maandag 26 september 2011

Guusje's verhaal

Vorig jaar, op 26 september 2010 werd Guus geboren, op de uitgerekende datum. Ik voelde de weeën 's middags opkomen en ben toen nog cakejes beginnen bakken omdat Bas (die op 28 september jarig is) anders niets kon meenemen voor zijn vriendjes van de klas.
Rond 21.00u ben ik Bas bij de grootouders in zijn bed gaan stoppen en gaf hem nog een dikke zoen.
Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis ging alles plots heel snel en 4 uur later was Guus er al.

Guus werd geboren met een schisis, een enkelzijdige onvolledige lip en tandenboogspleet.
Dit was niet echt een verrassing, we waren hierop voorbereid.
Op de 20 weken echo zag de gynaecoloog dat Guus een gespleten lipje had, we wisten ergens wel dat dit kon gebeuren omdat het erfelijk is en mijn oma ook een gespleten lip had.

Natuurlijk schrokken we wel even toen we dit hoorden, we wisten ook niet hoe erg dit ging zijn. Soms is het enkel de lip, maar soms ook het gehemelte en kaak.
We gingen naar Gasthuisberg voor een speciale echo, daar konden ze meer op zien, volgens de prof geen open gehemelte, maar dat kunnen ze natuurlijk nooit helemaal uitsluiten.

Ik las verschillende verhalen over ervaringen van andere ouders, daarom wil ik dit ook vertellen, om ouders die een kindje met schisis verwachten te laten weten dat het bij ons allemaal goed is verlopen (er zijn natuurlijk ook andere en zwaardere gevallen), wij zijn altijd positief gebleven en hebben veel geleerd uit deze ervaring.

Op het moment van de geboorte keek ik meteen naar zijn mondje, en wat viel dat mee! Een enkelzijdige lipspleet en dan nog geen volledige. De vroedvrouw voelde ook niets aan zijn gehemelte, ik dus dolblij! En zelfs met een beetje een ander gezicht vond ik hem een prachtig ventje!
Zoals zijn grote broer het zo mooi zei: 'Guusje heeft een gaatje in zijn lip'.



 

Een week na zijn geboorte gingen we in gasthuisberg naar het schisisteam, waar we echt een schitterende begeleiding kregen.
De operatie werd gepland 4 maanden na de geboorte, een lipsluiting en neuscorrectie.

Spannende dag was dat, 17 januari 2011.
We moesten de dag ervoor al in het ziekenhuis zijn, Guus moest nuchter zijn en kreeg dus vanaf 00.00u geen fles meer... Probeer dat maar eens uit te leggen aan een baby! 's Morgens natuurlijk brullen van de honger, maar dan om 08.00u mochten we met hem mee naar het operatiekwartier, ocharme, dat klein bolleke in zo'n bed met spijlen en een ziekenhuispakje.
Ik mocht mee tot de anesthesist hem had verdoofd, even had ik het toch moeilijk om hem daar achter te laten, ik bekeek hem nog eens goed en dan was het wachten...
Vijf lange uren gingen voorbij, we probeerden ons wat bezig te houden door wat rond te lopen in het grote gasthuisberg, iets te eten, wat tv te kijken,... Plots stond de verpleegster in onze kamer en ze nam ons mee naar de ontwaakruimte.




Ik moest eerst al eens goed kijken of het wel Guus was, een heel ander gezichtje had hij. De dagen na de operatie waren wat moeilijker.
In ons aquariumkamertje (iedereen op de gang kijkt binnen) op de kinderafdeling probeerden we Guus melk te geven zonder de wonde te raken. Met de lepel, een beker, in de mond spuiten met de fles, niet gemakkelijk! En medelijden dat ik had met het manneke (dat ook geen tutje kreeg)!

Drie dagen later mochten de draadjes er al uit, terug onder verdoving, maar na een half uurtje was hij al terug.



Daarna ging het steeds beter met de flesjes en gaf ik hem ook al zijn tutje terug. Met de lepel eten was soms wat moeilijker, hij kon niet verdragen dat we met iets tegen zijn lip kwamen.

En vandaag is ons ventje al 1 jaar, en kijk eens hoe mooi hij er uitziet!


Proficiat mijn lieve schat, je bent een prachtig kereltje!

3 opmerkingen:

  1. Ik las met kippevel je verhaal, wat zijn jullie er goed mee omgegaan en wat is het allemaal goed gekomen, petje af ook voor je lieve kereltje, een prachtventje ( met een prachtmama en papa)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je wel voor je lieve reactie Marina, doet me goed!
      Het is inderdaad een geweldig ventje!

      Verwijderen
  2. Wat een leuke afwisselende blog ;), hier zelfs tranen bij het lezen trouwens. Zo erg als je iets moet doen dat goed is voor de lange termijn maar je kind op de korte termijn pijn doet.

    BeantwoordenVerwijderen