zaterdag 30 november 2013

De mékekast

Méke noem ik ze, mijn meter, mijn oma en degene die mij de naaikriebels doorgaf. En dat is niet het enige wat ze mij doorgaf, ook haar overbezorgdheid, haar rustige karakter, en haar droge vel schonk ze mij .
Het is echt een crème van een oma, mijn méke!
Ze heeft ook nog een ander trekje (dat ik niet erfde), ze kan namelijk niets weggooien. Haar enorme garage deed vroeger dienst als winkel om tomaten te verkopen, want jarenlang werkte méke samen met bompa keihard in de serre. Maar nu dient die garage om alles in te verzamelen wat ze niet over haar hart krijgt om weg te gooien.
Zo stond daar ook haar oude keukenkast, die kocht ze ongeveer 50 jaar geleden toen ze net getrouwd was.
Ik was al zo lang zo zot van die kast en vroeg of ik ze niet mocht hebben voor in mijn naaikamer. Natuurlijk kon ze geen nee zeggen tegen haar enige kleindochter, en de kast werd ingeladen.

Maar toen moest die kast  nog boven geraken, 2 verdiepingen hoog en dus ook 2 trappen.
Trap één gaat gewoon rechtdoor en was geen enkel probleem, maar trap twee was een andere zaak.
Na veel gevloek, geketter en verwijten over wat voor ideeën ik altijd in mijn hoofd haal gaven we het op. Het onderste deel van de kast was onmogelijk voorbij de draaitrap te krijgen (zelfs niet met de poten eraf, de achterwand eruit en mijn pasgeschilderde muren helemaal geschaafd).

Ik vond het zo spijtig dat ik toch besloot het onderste deel van de kast in Boris zijn kamer te zetten en het bovenste deel in mijn naaikamer. Ik verfde 2 Ikeakastjes ongeveer in dezelfde kleur om eronder te zetten.
Ik content, de oma content, den Boris content en de vent content dat ik het toch niet eerst nog eens langs buiten door het raam wou proberen.
En wie weet geraken de twee stukken ooit nog terug verenigd, in het huis van mijn kleinkinderen of zo, binnen een jaar of 50.




Ondertussen werd er hier ook heel hard gewerkt, voor de (ver)wondermarkt vorige week en voor de kerstmarkt in Wakkerzeel, waar ik samen met Mamasaartje een kraampje deel.
Allen daarheen zou ik zeggen!






zaterdag 9 november 2013

Recyclageslaapzak

Er werd mij gevraagd om van een lievelingskleedje (dat vaak gedragen werd tijdens de zwangerschap) iets te maken voor de baby's.
Natuurlijk, ik zie een uitdaging altijd wel zitten!
Het plan was een slaapzakje, de eerste keer voor mij. Ik tekende een patroon over van een bestaande slaapzak, dat lukte mij nog. Maar daarna liep het niet echt zoals gepland.
De stof van het kleedje was heel fijn, rafelde enorm en was dus absoluut niet makkelijk om mee te werken. Na enkele keren alles opnieuw los te maken omdat ik de wattine er verkeerd in stak moest er overlockt worden, en toen ging het helemaal fout! Ik ging gewoon met mijn overlockmes door de bovenkant van de slaapzak!
Na mezelf serieus vervloekt te hebben probeerde ik een oplossing te zoeken.
Een nieuwe slaapzak maken was geen optie, ah nee, want dan zat dat kleedje er niet meer in.
Ik stikte er dus een beetje paspel tussen en probeerde het zo goed mogelijk te herstellen.
Lesje geleerd, opletten met de overlock en nooit meer iemand zijn lievelingskleedjes kapotknippen.

 
En daarna moest ik even iets doen waar ik mezelf wel in vertrouw omdat ik ze ook al heel vaak heb gemaakt, kruippakjes!