zondag 25 januari 2015

Onze bompa

Ik maakte nog eens een jurk voor mezelf.
Meestal doe ik dat om ergens te gaan feesten, op een trouw of een verjaardag.
Nu is dat anders... Deze jurk zal ik dragen op de begrafenis van mijn bompa.

Ik bracht mijn ganse jeugd door bij mijn bompa en méke.
We woonden naast elkaar, in een klein straatje waar maar twee huizen staan, tussen de velden.
Mijn bompa was in het dorp bekend als 'den tomatenboer', hij had grote serres en kweekte daarin tomaten en selder.

Na zijn actieve loopbaan maakte hij van tuinieren en groentekweken zijn hobby, zijn passie. 
Hij kweekte niet alleen meer tomaten en selder, maar ook asperges, druiven, paprika’s, bonen, kiwi’s en ook prachtige bloemen voor zijn Roza. 
Mijn méke kende hem al meer dan 65 jaar, hij was haar buurjongen. Toen ze als kind melk ging halen op de boerderij van zijn ouders deed ze dat altijd 's morgens rond 7u want toen kwam hij net van het veld met zijn boerenpaard Jeanne. 
Ik had het geluk te mogen opgroeien in die vrijheid, tussen de bloemen en planten en prachtige natuur. Hij gaf ons die vrijheid, liet ons kampen bouwen in de serres, we mochten met de tractor rijden, zochten coloradokevers tussen de 'patatten' en mochten zelfs met zijn loodjesgeweer schieten.
Een prachtige jeugd beleefde ik daar!

Ik moest hem altijd gaan zoeken in de tuin (van 2 hectare) of in zijn serres, enkel als het echt stormde of als hij moest komen eten zat hij binnen.
Tot hij kanker kreeg en daardoor flauwviel, en plots niets meer kon. Die sterke hardwerkende en vrije mens moest nu een ganse dag in de zetel zitten en vond dat vreselijk. 
Hij kreeg de diagnose dat hij ongeneeslijk ziek was.
We vierden zijn 81ste verjaardag vorige maand nog thuis en vlak daarna was het niet meer mogelijk hem thuis te verzorgen en moest hij naar de palliatieve afdeling.
Echt waar, palliatieve zorg is prachtig! Een ongelofelijke job hebben die verpleegsters en verplegers.
Ze maken de laatste dagen van iemands leven zo comfortabel mogelijk en kunnen echt iets betekenen in iemands laatste dagen. Niet alleen voor bompa, maar ook voor ons waren ze ongelofelijk in de weer. Altijd vragen hoe het met je gaat, een theetje maken, je veel uitleg geven en ondersteunen. 
Stuk voor stuk prachtige mensen!
We mochten hem samen begeleiden in zijn laatste levensdagen, het was een grote vreugde dat nog voor hem te kunnen doen.
Hij genoot van onze aanwezigheid en zelfs toen hij zijn ogen bijna niet meer openkreeg probeerde hij toch nog een glimlach op zijn gezicht te toveren toen hij mijn kindjes zag, want hij zag ze toch zo graag!
Bompa was al dagen aan het vechten en mijn méke en mama zijn dag en nacht bij hem gebleven. 
Hij vocht omdat hij zo graag bij haar wou blijven, en pas toen mijn méke hem zei 'je mag gaan, ik kan het wel alleen' is hij vertrokken. 
Een enorme troost voor haar, haar woorden waren nog niet koud of hij was weg, ongelofelijk. 

En dinsdag nemen we samen afscheid van mijn bompa, een prachtmens die voortleeft in ons hart!






Stof: Liesellove